იყო ადამიანი ნიშნავს,იყო (6)

-თავი ხელში აიყვანე გაბრიელ,ვიცი ძლიერი პიროვნება ხარ და ვიღაც გიგას არ მისცემ უფლებას ,რომ მის წინაშე დაიმცირო თავი,ახლა კი საკმაოდ ვაგვიანებთ და წავიდეთ,-მხარზე გადახვია ხელი და სამსახურის გზას  გაუყვნენ

***
-ჩვენ შევთანხმდით,შენ კი რა ქენი-სამსახურში შუადღით მისულ გიგას ,ქარიშხალი დაატყდა,გაბრიელი უყვიროდა,ხელებს უმისამართოდ იქნევდა და სურვილს იკლავდა,რომ არ მისულიყო და ცემით არ მოეკლა გიგა,რომელიც მის წინ უთავმოყვარეოდ იდგა და სინდისიც კი არ აწუხებდა,ეს რა არის!,გაკვირვებული სახით შეჰყურებდა გაბრიელს,თითქოს სხვა ენაზე ელაპარაკებოდა და სრულიად გაუგებარ რაღაცას აბრალებდა
-ისე ნუ მიყურებ თითქოს არ იცოდე რაზე გეუბნები.-ნერვებს ვეღარ თოკავდა გაბრიელი
-ხო ისე რაზე მეუბნები?
-გიგა ყელში ამომასხავს და მერე ჩემს ქმედებაზე პასუხს არ ვაგებ,თავს ნუ იდებილებ
-არ ვიდებილებ,მართლა არ ვიცი რაზე მელაპარაკები,-ჯიბიდან სიგარეტი ამოიღო,მოუკიდა და გაბრიელს ცხვირწინ გაუბოლა
-აქ მოწევა არ შეიძლება,ჩააქრე
-არ ჩავაქრობ
-ჩააქრობ,-უჯრიდან მაკრატელი ამოიღო გაბრიელმა და სიგარეტი შუაზე გადაუჭრა
-საქმე სერიოზულად ყოფილა-ჩაახველა გიგამ
-იმაზე სერიოზულად ვიდე შენ გგონია ახლავე დატოვ აქაურობას გათავისუფლებული ხარ,
-რა?,შენ სულ გაუბერე ხო იცი ამ სიბერეში
-მე გავუბერე?,რატომ უთხარი მონიკას მაშინ,რომ ყველაფერი მე დავგეგმე მიტხარი სანამ ნებისყოფა მყოფნის
-შემეცოდა-წარბები აათამაშა გიგამ,სავარძელში არხეინად ჩაეშვა და ფეხი ფეხზე გადაიდო,-დაჯექი და მოგიყვები,-გაბრიელი დაჯდა და მოსასმენად გაემზადა
-იმიტომ,რომ ასე ჩავთვალე საჭიროდ,მოგებული ვარ მე ასე,რომ
-მოიცა მოიცა და მე რა შუაში ვარ,რატომ გადმომაბრალე და ყველაფერიმა ჩემს კისერზე რატომ გადაიარა?-გაბრიელი წამოდგა და აქეთ იქით სიარულს მოჰყვა
-დაჯექი რა თავბრუ ნუ დამახვიე,მონიკა შემიყვარდა
-რა?-თვალები გაუფართოვდა გაბრიელს,-შენ და სიყვარული?-გადაიხარხარა და სავარძელში ჩაეშვა,-საინტერესოდ ჟღერს,მერე მე რა დაგიშავე ადამიანო ეს,რომ არ გეთქვა ისე ვერ ეტყოდი?-გულს სემოეყარა გაბრიელს
-ვერა,მას მე ცოლობა ვთხოვე,
-ეს უკვე მეტის მეტია
-რა არის მეტის მეტი?მე ის მიყვარს გაბრიელ და შენ ჩამოგიშორე მართალია ცუდი გზით მაგრამ,მონიკამ უკვე გაპატია,-სრულ გაურკვევლობაში ცავარდა გაბრიელი
-რა ვთქვა ახლა,გინდა მოგილოცო?არ ვიცი ამას შევძელბ კია?მართალია მონიკას მიმართ არ მაქვს გრძნობები მაგრამ,შენთვის მენანება-ჩაიცინა გაბრიელმა,-ცოტახნით მარტო დამტოვე დღეს საშინელი დღე იყო,ყველაფერი ერთმანეთში აირია და დალაგება მჭირდება,მოიცა და ქორწილი როდისაა
-შემდეგი თვის ბოლოს,სენც დაპატიჟებული ხარ,-ჩაიცინა გიგამ და კაბინეტიდან გავიდა..
გაბრიელი გაბრუებული იყო,გონებაში ჯერ კიდევ ვერ შეეღწია იმ ამბავს,რომ გიგა ცოლს ირთავდა თანაც მონიკას,მის მიმართ არანაირი გრძნობა არ ჰქონდა მაგრამ,მაინც არ უნდოდა,რომ გიგას გაჰყოლოდა.
რადგან ეშინოდა,რომ გიგა გულს ატკენდა,მას ერთგულება ხომ არ შეუძლია და ეეჭვება ეს ქორწინებამ შეცვალოს,რაც უკვე ტრადიციასავითაა,
თან ახალი ძიძის პოვნაც მოუწევდა,დემე კი უკვე შეჩვეული იყო მონიკას მაგრამ,არაუშვას იმ ახალსაც შეეჩვევა.

***
-გაბრიელ ბუნებაში ვაპირებთ გასვლას, წამოხვალ?-ფიქრებში გართულს ჩაესმა გიგას ხმა
-სად?
-ბუნებაში,-გაუმეორა გიგამ
-ვინ?
-რა შეკითხვები გაქვს?,მე და მონიკა,ერთგვარ პიკნიკს ვაწყობთ წამოხვალ თუ არა,თან ხელს ვთხოვ
-აკი უკვე ვთხოვეო?,-გაოცდა გაბრიელი
-გეხუმრე,როდის უნდა მეთქვა,დღეს საღამოს ვერტყვი,-გვერდულად გაეღიმა გიგას და გაბრიელს თავში წაუთაქა
-არ გეშინია,რომ ხელს შეგიშლი?-წარბი აზიდა გაბრიელმა და ირონიულად გადახედა გიგას
-არა,-გაეცინა გიგას,-შენ რა ხელის შემშლელი ხარ,სიტყვებს ერთმანეთს ვერ აბამ,მონიკასთვის გაგიჭირდება ახსნა,ქალებთან პატარა ბავშვივით ხარ,-გაბრიელს ლოყები აეწვა
-გატყობ ცემა მოგენატრა-ჩაუსისინა ყურთან და ხელი მხარზე წამოარტყა,-ცოტა ჭკუით ყმაწვილო არ დაგავიწყდეს ასაკობრივი სხვაობა,თავზე ნუ წამომახტები,ეცი ჩემს ასაკს პატივი
-მერე რა მე 25_ის ვარ შენ 30_ის რა დიდი განსხვავება ეგაა,გაბრიელ ბიძია?
-ბიძიათი ნუ მომმართავ მე ეგ არ მიგულისხმია,-კბილები გააკრაჭუნა გაბრიელმა,-და იცოდე,რომ სიყვარულმა ასაკი არ იცის და თუ გგონია,რომ მონიკას ოდნავადაც არ ვხიბლავ ცდები,მან გითხრა,რამე მისი გრძნობების შესახებ იქნებ არ აინტერესებ,-დამცინავად გადახედა ბეჭებში მოხრილ გიგას და ცალი თვალი მოჭუტა
-შენთვის ზედმეტად პატარაა,სადაცაა 30_ს გადასცდები,ის კი ჯერ 23_საა,ჩვენ შორის სხვაობა 2 წელია,აი თქვენს შორის კი,7,როგორ ფიქრობ აქვს ამას მონიკასთვის მნიშვნელობა?,მგონი კი ,-მხარზე წაუპარტყუნა ხელი და კაბინეტიდან გასვლა დააპირა
-სრულებით არა-დააწია სიტყვები გაბრიელმა კართან მდგომს და ჩაიცინა,-მაგას კი საღამოს დაამტკიცებს,-კბილები გააკრაჭუნა და გიგას თვალი ჩაუკრა
-რამე ხომ არ მოწიე?-გაოცებულმა კითხა,სახე გაბადრულ გაბრიელს
-არა
-აბა რა ენაზე მელაპარაკები,სადაა ის გაბრიელი ვინ წაიყვანა,გაბრიელმ გამოდი-ყვიროდა ბოლო ხმაზე გიგა და ხელებს აქეთ იქით იშვერდა-აქ დამალე?,ხო ვიცოდი,რომ აქ იყო
-მგონი გააფრინე,შენ მონიკა არ გიყვარს,უბრალოდ გიზიდავს როგორც ქალი,ხომ ასეა-დასერიოზულდა გაბრიელი,-ყველაფერს აკეთებ,რომ ერთი ღამით შენი გახდეს და ოჯახურ უღელშიც კი ებმევი,ამ უღელს კი ბედნიერი დასასრული არ აქვს,კარგად დაფიქრდი,თავისუფლება გირჩევნია თუ მონობა?
-გაბრიელ ვეღარ გცნობ ასე რამ შეგცვალა
-კითხვა დავსვი და მიპასუხე-იმხელა ხმაზე იღრიალა გიგა შეკრთა,კაბინეტის კარი მოხურა და გაბრიელს წინ დაუდგა
-რა გაღრიალებს,შენ ჯობია მოთოკო ემოციები,მე ვერ დამარწმუნებ,რომ მონიკას მიმართ გულგრილი ხარ რადგან თვალებშიც კი გეტყობა,რომ გიყვარს,შენ გინდა,რომ მეგონოს ყველაფერი იოლად მივიღე და გული არ გატკინე მაგრამ,შენ ხომ იცი,რომ ეს ასე არაა,შენ ეს კარგად იცი,ხომ ასეა,მიპასუხე,გინდა გამაგიჟო ჭკუიდან შემშალო,იოლად მითმობ ასპარეზს,რატომ?ნუ მეტყვი,რომ არ გიყვარს,ნუ მეტყვი მაგ დებილობას რადგან ვერ დავიჯერებ,უბრალოდ თავის დამცირება  ციდან ჩამოფრენა და ძლიერად დანარცხება არ გინდა მაგრამ,სამწუხაროდ მე შენ კარგად გიცნობ უკვე და ვიცი ვინც ხარ და რაც შეგიძლია 
-ყელში ამოხვედი,თუ მასე გგონია გეგონოს სრულებითაც არ მაინტერესებს მონიკა,არა მეთქი ათასჯელ და ათი ათასჯელ გავიმეორებ ამას და ვერც გულს მატკენ რადგან არ მიყვარს და არ მიზიდავს როგორც ქალი შენგან განსხვავებით,მე სხვანაირები მომწონს
-მაინც როგორები?-ორივეს ცივმა ოფლმა დაასხა,გაბრიელი ღრმად სუნთქავდა ლაპარაკის თავიც აღარ ჰქონდა,ამდენი კითხვის ნიშნები ამდენი გაუგებარი და უაზრო დიალოგები,არაფრის მომცემი და დაუსრულებელი
-თემას ნუ ცვლი გიგა,გიყვარს?გიყვარდეს,გინდა მოვიდე მოვალ,კი მოვალ რატომაც არა
-კარგი და როცა მე მას ხელს ვთხოვ სისულელე არ ჩაიდინო თორემ ამას მწარედ ინანებ-მხარზე ძლიერად წამოარტყა ხელი და კაბინეტიდან გავიდა,გაბრიელი მოწყვეტით დაეშვა სავარძელში,და თავი ხელებში მოიქცია ,-რა უნდათ ჩემგან?-ეს კითხვა არასვენებდა ყველაზე მეტად,-რამე დავაშავე?,ნუთუ მართლა მაქვს მის მიმართ გრძნობა,მისი დანახვისას რატომ მინდება მისვლა და ჩახუტება,არა ღმერთო მე მონიკა არ მიყვარს,არა და არც გული მეტკინება როცა გგია ხელს სთხოვს,-დაიიმედა თავიი და გულის გადასაყოლებლად საქმეს გადახედა,რომელიც  მაგრამ,ვინ აცადა,ისე გაერთო კითხვით და ხელის მოწერით,რომ ყველაფერი გადაავიწყდა,დიდი ინტერესით ჩაჰკირკიტებდა ვიღაცის ნაჯღაბნს,და ერთი ფურცლიდან მეორეზე გადადიოდა,ამასობაში მოსაღამოვდა და შინ წასვლის დრო იყო როცა ტელეფონი აწკრიალდა
-გისმენ გიგა,კი მახსოვს და ახლა გამოვდივარ,-ამის თქმაღა მოახერხა და ტელეფონი გაუთიშა,გიგას ხმის ამოღებაც კი არ აცალა,ისე გაუთიშა ტელეფონი და ყველაფრის მილაგების შემდეგ კუთვნილი ოთახი დატოვა,ღამის მორიგეებს დაემშვიდობა და სახლში წავიდა,გამოიცვალა,სასიამოვნო არომატის მქონდე სუნამო მიიპკურა,დემეს და ძიძას დაემშვიდობა და გიგასთან წავიდა,ის არ მითქვამს,რომ მონიკა სამსახურიდან გაუშვა და დემეს მოსავლელად მასზე გაცილებით დიდი ასაკის ქალი მოიყვანა,თითქმის მოხუცი,ამით ტვლიდა,რომ ის უფრო უკეთ აღზრდიდა დემეს,მოკლედ მანქანაში მოკალათდა და გზას გაუყვა,როდესაც გიგას კორპუსს მიუახლოვდა გააჩერა და დაურეკა მალე ისინიც გამოვიდნნე....
ყველაფერი კარგად მიდიოდა,კოცონის გარშემო შემოსხდნენ,საღამოხანს გრილოდა,გიგა მონიკას გვერდით ჩამოჯდა გაბრიელიც გვერდით მიუჯდა მონიკას და ასე ისხდნენ და უცქედნენ ცეცხლის ალს,გიგამ ღრმად ჩაახველა რამდენიმე ხნის შემდეგ და ფეხზე წამოდგა
-მონიკა მინდა რაღაც გითხრა,შეგიძლია ცოტახნით წამომყვე?
-კიბატონო-ბრაზმორეულ გაბრიელს გადახედა და ფეხზე წამოდგა
-გაბრიელ,ხომ არ გეწყინება ცოტახნით,რომ დაგტოვოთ
-არა წადით,-მიუგო ცივად და თავი ჩახარა,გიგამ ხელი მოკიდა მონიკას და მოშორებით მიიყვანა,გაბრიელი კი ხედავდა მაგრამ,მათი ხმა არ ესმოდა
-ვერ დაინახე?
-რა?
-გაბრაზდა,გეუბნები გეგმამ გაჭრა ძლივს მიხვდა,რომ უყვარხარ,დაიკო მისმინე,არ წამოგცდეს,რომ  ყველაფერი მე დავგეგმე თორემ ერთ ამბავს დამაღწევს,უბრალოდ მივიდეთ და ეტყვი,რომ უარი მითხარი ცოლობაზე რადგან მის მიმართ არ ხარ გულგრილი და ვნახოთ რას იზამს,იმედია ჩემი მომავალი სიძე,რომ გაიგებს შენი ძმა ვარ ცოცხალი გადავრჩები,დამპირდი,რომ გადავრჩები,დაუჩოქა მონიკას
-ნუ ბოდიალობ რა,ისე რატო დაიწყე ეს თამაში?და როგორ აიყოლიე ამხელა კაცი გადავირიე,მანდ,რომ მოვხვდი სამსახურში ეგეც,შენ ხოარ ჩააწყე,-ეშმაკურად შეხედა მონიკამ 
-ნწ,-უარყოფის ნიშნად თავი გააქნია გიგამ,როცა თქვი აქ ვიწყებ მუშაობასო მაშინ წამოვიდა ეგ იდეაც,აბა სადამდე ივლიდა ეულად
-ხო კარგი,კარგი-მიუგო მონიკამ,-წამო წავიდეთ უხერხულია მარტო,რომ დავტოვეთ,-გიგამ თავი დაუკრა და გაბრიელისკენ წავიდნენ,მუხლები მოეკეცა,თავი დაედო და თვალებული დაეხუჭა,მონიკა ჩუმად მიეპარა და გვერდით მიუჯდა,გიგამ სტვენა დაიწყო,რომ გაეღვიძებინა,გაბრიელი უკვე ღრმად იყო შესული ძილში,რომ ვერაფერი გააწყეს,გიგამ ბოლო ხმაზე დაიქყო ყვირილი
-გაბრიელ ადექი,დათვი მოგვდევს,-და ცდილობდა სიცილის შეკავებას,მივარდა და ჯაჯგური დაუწყო,გაბრიელმა ცალი თვალი ნახევრად გაახილა,თავი წამოწია და დაკრეჭილი გიგა,რომ დაინახა ისევ დადო,სულაც არ ჰქონდა მისი თავი,რგოორ მოუყვებოდნენ ქორწილის გეგმებს,მერე გიგა მეჯვარეობას სთხოვდა მაგრამ,არას თქმა მოუწევდა,მძიმედ ამოიოხრა და ისევ განაგრძო ძილი,თუმცა სიზმრებში არ ასევენებდა ფიქრები,თვალწინ სულ მონიკა უდგებოდა,თვალები გაახილა ფეხზე წამოდგა და გიგას გადაეხვია,მონიკა გაოცებული უყურებდა,ენა გადაყლაპა
-რას აკეთებ გაბრიელ?-კითხა გიგამ და მოშორებას ეცადა
-არაფერი გილოცავთ,ღმერთმა ბედნიერად გამყოფოთ
-მოიცა მოიცა რას მილოცავ შენ სიზმარში რა ნახე?-მონიკა მიხვდა საქმე რაშიც იყო 
-გაბრიელ შენთან სალაპარაკო მაქვს,-ყურები ცქვიტა,გიგას შეეშვა და მონიკასკენ შებრუნდა
-გისმენ-ხმაში სიმკაცრე შეინიშნებოდა
-გიგას ცოლად არ მივყვები,მე შენ მიყვარხარ,-გაბრილს ყბა ჩამოუვარდა,ვერ გაიაზრა რა გაეკეთებინა,ერთ ადგილას გახევდა არც წინ იძვროდა არც უკან
-ნუ მეთამაშებით,-მწარედ გაეცინა გაბრეილს
-არ გეთამაშებით გაბრეილ,პირველად მიწევს ვუთხრა მამაკაცს,რომ მიყვარს,ამით ჩემს ქალურ პრინციპებს ვადგამ ფეხს და შენ იმის გამბედაობაც არ გყოფნის მითხრა „მეც“,პატარა ნაჭუჭში ხარ და იქიდან გამოსვლა არ გინდა,მე და გიგა და ძმა ვართ და ეს ყველაფერი დავგეგმეთ ერთის გამოკლებით,შეყვარება გეგმაში არ შედიოდა და სანანებელიც კი მაქვს,რომ შემიყვარდი-თ
-ტასი დაგიკათ?გამიხარდეს,რომ თქვენ შორის ვერაფერი მოხდება რადგან ნათესაური კავშირი გაქვთ?გინდა,რომ გიტხრა მეც მიყვარხარ მეთქი?ამ ამბის შემდეგ გგონია ადვილია ამის თქმა,როცა ადამიანი ხვდება,რომ მთელი ამ ხნის მანძილზე ატყუებდნენ და ახლაღა იგებს,რომ თურმე არაფერი ყოფილა,დედა რა კაია,როგორ გამიხარდა თქვენ ხომ ვერ წარმოიდგენთ,ჩემთან მუშაობის დაწყებაც ამ გეგმაში შედიოდა?-გიგა მოუსვენრად დადიოდა აქეთ-იქით
-ძმა მე შენი მოტყუება არ მინდოდა,უბრალოდ პატარა ვიცელქეთ რა მოგივიდა,ბოლო ბოლო ერთმანეთი გიყვართ და ამით რა შავდება არ ვიცი,მონიკა არაფერ შუაშია,მე დავგეგმე ყველაფერი,ამნ არ იცოდა ისე მოვიდა შენთან სამსახურისთვის
-დედა მომეშვა გულზე,რადგან მონიკა არაა შუაში-გაბრიელის აგდებული საუბარი მონიკას არ ესიამოვნა და აღარც მოსმენას აპირებდა დაუმშვიდობებლად წავიდა,გაბრიელს ყურადღება არც კი მიუქცევია,გიგა კი წასვლას აპირებდა ეშინოდა მონიკას რამე არ მოსვლოდა მაგრამ,გაბრიეი არ უშვებდა..